აპოკალიფსი იქნება

13690834_1367282973288511_2092468648135759250_n

თავი |

არაფრით განსაკუთრებული დღე არ იყო გარდა იმისა რომ კართან ფეხსაწმენდზე ვიღაცის ნარწყევი დამხვდა, კიდევ კარგი არ ჩავტოპე, დედის გინებით ჩამოვირბინე 7 სართული. ლიფტებს არ ვცნობ ყველგან ყოველთვის ფეხით ავდივარ და ჩამოვდივარ. ლიფტს ორი მინუსი აქვს გაზარმაცებს და ზომბი აპოკალიფსის დროს საშინლად საფრთხილოა პატარა სივრცეები. მოკლედ სადარბაზოდან გამოვედი გაბრაზებული რომ დღე ასე დაიწყო, საკუთარ თავზე ცრუმორწმუნეათქო ვერ ვიტყვი მაგრამ მაინც მძაბავს ალბათ ბავშვობიდან არის გამოყოლილი ქვეცნობიერად ჩამიელვებს ხოლმე როგორ აკაკუნებს დედა სამჯერ ხეზე და სამჯერვე აფურთხებს მარცხნივ, შემთხვევით დაყრილ მარილს კი სასწრაფოდ წყალს ასხავს. უიღბლოდ დაწყებული ორშაბათი კიდე ხო აზრზე ხარ რაც იქნება… იმას ვამბობდი სადარბაზოდან გამოვედი მეთქი, ვხედავ თავის ჯიხურთან სადაც სიგარეტს ღერებით და დამწვარ ზესუმზირას ყიდის, ციალა გდია. საათს დავხედე. უგულო არ ვარ უბრალოდ ციალა რამდენი წლისაცაა იმდენი ლარით დამაჯარიმებენ თუ სამსახურში 5 წუთით მაინც დავიგვიანებ მე კიდე ახალი კუკრი მაქვს გამოწერილი რომელსაც გადახდა უნდა.

მისკენ გავემართე და შორიდანვე დავუძახე:

  • ციალა ბებია…

ოდნავ შევატოკე და ვიფიქრე გადმოვაბრუნებთო “აუ ეს თუ მკვდარია ახლა, სასწრაფო გამოიძახე და ის ეს… მომკლავს მამუკა” გადმოვაბრუნე თუ არა მაჯაზე მეცა ეს ნაბოზარი.

დრო განელდა მერე ისევ ასწრაფდა მერე ისევ განელდა, შენელებული კადრებივით ჩემი ღრიალის ხმა შორიდან მოგუდულად ჩამესმა ეგრევე წიხლი ჩავარტყი სახეში ხელზე ამოგლეჯილ ხორცს დავხედე, ნავარჯიშები ტვინი წამში იღებს გადაწყვეტილებას “ხელი უნდა მოვიჭრა” გიჟივით შევვარდი უკან სადარბაზოში კიბეებს ვეცი კედლებს ვასკდები გავრბივარ საკუთარ სისხლზე ფეხი მისრიალებს მეხუთე სართულზე გავითიშე, რამდენიმე წუთში ალბათ გონს მოვედი მეშვიდე სართულამდე უკვე ოთხით ავედი ნარწყევში გავიხოხიალე ოთახში შევვარდი მკლავზე ქამარი გადავიჭირე თაროების უკან გაკეთებულ შიდა თაროებზე ყველაზე პატარა და მოქნილი მაჩეტე ავარჩიე იქვე ტუმბოჩკაზე დავდე ხელი და მაჩეტე იდაყვის ახლოს მთელი ძალით დავარტყი.

სისხლი სისხლი სისხლი უფრო მეტი სისხლი გონებას ვკარგავ გამოსახულება ორდება სამდება ოთხდება ეს მწვანე ხარვეზები მართლაა თუ მეჩვენება ჭერზე გაკრული ეში მიყურებს “განრისხებული მიცვალებულებიდან” ხელზე მიმაგრებული ბენზოხერხით. სინათლე ნელ-ნელა ქრება ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს ფსკერისკენ მივექანები გზადაგზა რაღაცებს ვეხეთქები ძალიან ძალიან მტკივა მთლიანად მომიცვა საშინელმა ტკივილმა ჯანდაბა მაქს ბრუქს შენი დედაც, მახსოვდა უფრო მარტივი ჩანდა.

თავი ||

მე სანდრო ვარ მეგობრები სანის მეძახიან, მეგობრები რა ბექა სანის მეძახის. საღამოობით ჩემთან მოდის ქსელურ თამაშებს ვთამაშობთ ერთად. ბექა ძალიან ჭკვიანია. თეორიულად ყველაფერი კარგად იცის მაგალითად როგორ დაამზადოს დეტონატორი, გადარჩეს ველურ ბუნებაში, დაელაპარაკოს ლამაზ გოგოს… მაგრამ პრაქტიკაში გამოცდა არ უყვარს. საათობით შეგვიძლია ვსვათ ბებიაჩემის გამოგზავნილი თეთრი ბლის კომპოტი და ლამის ხელჩართულ ბრძოლამდე ვიკამათოთ ამა თუ იმ საკითხზე. ალკოჰოლს არც ერთი არ ვეტანებით… მიყვარს ფხიზელ გონებაზე ყოფნა, ვინ იცის საიდან გამოჩნდება საფრთხე… პარანოიკი არ ვარ უბრალოდ.. კარგით ხო დაახლოებით ათი წლის წინ ექსკურსიაზე ისე დავთვერი ბოლო ერთი წელი მარტო მაგაზე ლაპარაკობდა მთელი სკოლა, მაგის მერე ალბათ მართლა წვეთი ალკოჰოლი არ დამილევია, არც სიგარეტს ვეწევი ბექასგან განსხვავებით, რომელიც სხვადასხვა მსუბუქ ნარკოტიკებსაც ეტანება. ბავშვობიდან ვმეგობრობთ თითქოს მას ის აქვს რაც მე მაკლია და პირიქით. მე ვერასდროს ვიტანდი ჩემს ოჯახს ბექა აღმერთებს თავის დებს და დედას, მე არ ვსწავლობდი კარგად ბექა სასახელო მოსწავლეების დაფაზე იყო მუდამ, მე ყოველთვის მოვწონდი გოგოებს, ბექაზე მასწავლებლები გიჟდებოდნენ.  მესამე კლასში მის სკოლაში გადამიყვანეს ჩემი დიდი პროტესტის მიუხედავად მშობლებმა და ერთ მერხზე ავღმოჩნდით მას მერე განუყრელი მეგობრები ვართ…

8 წლის ასაკში ნაბიჭვარი რომეროს “მიცვალებულთა აისი” ვნახე და მაშინ და დავავადდი იმ სენით რომელსაც ზომბი აპოკალიფსი ჰქვია. შეპყრობილივით დავიწყე ყველაფრის კითხვა, ყურება შეგროვება. საცხოვრებლად მარტო გადასვლის შემდეგ საიდუმლო თაროების აწყობა, კონსერვების მომარაგება, ბავშვობიდანვე ვარჯიში, ორთაბრძოლის სწავლა, მუდამ ფორმაში ყოფნა, სროლის სწავლა, მაჩეტეს ჯეროვნად ხმარება. ფულსაც კი ვაგროვებ ქალაქგარეთ სახლის ასაშენებლად ამიტომ ვუშაობ იქ სადაც მძულს დილით მისვლა სამაგიეროდ კარგად მიხდიან, ზედმეტ ფულს არასდროს ვხარჯავ რასაც სახლის ფულზე არ ვამატებ სხვადასხვა იარაღს ვიწერ ვაგროვებ, პანტერასავით სწრაფი ვარ და მოქნილი, დაქირავებული მკვლელივით პედანტი ცივსისხლიანი და გამობრძმედილი.

ჰო კარგით, ვაზვიადე, მაგრამ ყველაფერი ნაწილობრივ სიმართლეა ან იქნებოდა ზარმაცი რომ არ ვიყო და პრაქტიკულად გავდიოდე იმას რასაც ვიდეო თამაშებში ვაკეთებ და თეორიულ კურსს ვეძახით.

ვცდილობ ბექა გადმოვიბირო, რადგან ალბათ ერთადერთი ადამიანია ვინც მიყვარს მინდა გადარჩეს, მინდა იბრძოლოს!

თავი |||

ვიღვიძებ… უფრო სწორად ის იღვიძებს მე უბრალოდ ვხედავ. წამოიმართა ხმები შორიდან მოდის მაგრამ ნათლად ვარჩევ მის უაზრო ბღუილს კბილების კრაჭუნს… სარკესთან რომ გაიარა შევნიშნე მისი უკვე გახრწნილი კანი ჩასისხლიანებული თვალები, ნახევრად მოჭრილი, ხორცზე დაკიდებული ხელი. თავი მძულს მინდა მთელ ხმაზე ვიყვირო მუშტები ვურტყა კედელს. ჯანდაბა ჯანდაბა ჯანდაბა! რატომ ვარ ისევ აქ რატომ ვარ აქ ჩაკეტილი ვერ ვინძრევი უბრალოდ ჩემი ცნობიერი ამ სხეულში დარჩა უკონტროლო კიბეებზე დაგორდა. გარეთ კივილის ტირილის ღმუილის მანქანების დამუხრუჭების ხმები ერთმანეთში ირევა, როგორც ჩანს ხმას მიყვება, როგორ გავაღწიო აქედან რამე შუქის მაგვარი არ უნდა დამენახა როცა მოვკვდი? ან ცის ან სულაც ცეცხლის.. იქნებ ესაა სალხინებელი.

ნეტა ყველა ზომბი ასეა? სხეულებში ჰყავთ ჩაკეტილი თავიანთი თავი? თუ მომკლავენ  გავაღწევ ამ ტანიდან თუ სადაც დამაგდებენ იქ ვიქნები უსასრულობამდე. რამე უნდა მოვიმოქმედო მაგრამ რა ვერაფერს ვაკეთებ სიბნელეში ვდგავარ და წინ ორი ეკრანივით ვიყურები უკვე სხვისი თვალებიდან. აი ბედის ირონია, მთელი ცხოვრება ყველაფერს ვაკეთებდი იმისთვის რომ ლუზერი არ ვყოფილიყავი, ამაზე უარესი ისიც არ იყო კლასში შუა გაკვეთილზე ჩაფსმულს რომ გამეღვიძა. მშობლებმა ამჯერად სხვა სკოლაში არ გადამიყვანეს, კარგი მოტივატორი იყო იმისთვის რომ პირველ კურსზევე მუშაობა დამეწყო და დამეხვია იმ სახლიდან. თუ გინდა ზომბი აპოკალიფს გადაურჩე არ უნდა გყავდეს ოჯახი არ უნდა გყავდეს მეგობრები და შეყვარებული, ნებისმიერი “ადამიანისთვის” ნირშეუხრელად უნდა შეგეძლოს ტყვიის შუბლში დაჭედება!  

ფიქრებიდან რომ გამოვერკვიე უკვე ვიღაცას ვძიძგნიდი, გულის რევის საშინელი შეგრძნება დამეუფლა ავყროლდი თითქოს ყველა უჯრედით ვგრძნობ ამ საშინელ სუნს, როგორ აფათურებს ეს მონსტრი ვიღაცის ნაწლავებში ხელებს სახეში იზელს ადამიანის ორგანოებს და კმაყოფილებისგან ღმუის…

თავი |V

არ ვიცი რამდენი ხანი გავიდა ერთი დღე? ერთი კვირა? იქნებ წელიც. ჩემი ცნობიერიც ზომბად იქცა თითქოს გაშტერებული ვაგდივარ სიბნელეში ვუყურებ როგორ განადგურდა თბილისი, ხან სად ავღმოჩნდები ხან სად, რამდენიმე დღე საერთოდ რაღაც ჩიხში ვიყავი გაჭედილი ვერც წინ მივდიოდი ვერც უკან ხმაურის გაგონებაზე აქტიურდებოდა იქნევდა ხელებს უაზროდ მაგრამ ადგილიდან ვერ იძვროდა, ბოლოდ რაღაც ჩამოინგრა და გამოვედი. რაღაც მასას მივყევი აზრზე არ ვარ სად მიდიოდნენ რა ჭკუა მოეკითხებათ რო..

ვუყურებ და თან ფიქრობ რომელ ზომბში რომელი ტიპია გაჭედილი ამ ფიქრებში უცებ ვხედავ წინა რიგებიდან ასფალტზე ცვენა დაიწყეს თავიდან ვერ მივხვდი რა ხდებოდა, შემდეგ თვალი მოვკარი შენობის სახურავებზე ვიღაც ავტომატის ჯერს გვატარებს, ჩაკეტილი სადარბაზოების ღრიჭოებიდან კი დიდ მილებს თავში არჭობენ. რომელიღაც კარები შელეწეს და შევარდნენ ატყდა ერთი ამბავი გაფაციცებული ვუყურებ რა მოხდება,

აქეთ იქეთ ვეხეთქები თან ვცდილობ დავინახო ირგვლივ სიტუაცია. უცებ ვიღაცამ გადამაყირავა დავვარდი და ავფართხალდი, თავზე ბექა მადგას შეშლილი სახით სათვალე აქვს გატეხილი, თავი გადახვეული ხელში ჩემი მაჩეტე უჭირავს სამი თვე ვაგროვებდი მაგის ფულს, ხელზე ჩემი ბენდენა დაუხვევია მიყურებს მე კი მისკენ ვიწევ ფეხი დამადგა მკერდზე და მიყურებს რაღაცას ამბობს ცხადია არ მესმის მაჩეტე თავ ზევით შემართა ძალიან მინდა თვალები დავხუჭო. დრო გაჩერდა სიბნელებ მომიცვა შემდეგ სპიშკებივით განათდა მგონი მორჩა ჩემი გალია ჩამომენგრა სიმძიმეს ვგრძნობ ტკივილი განახლდა ვერ ვყვირი, “დამშვიდდი დამშვიდდი” – მეუბნება ხმა “ყველაფერი კარგად იქნება გპირდები”

თავი V

თვალების გუგები დამძიმებული მაქვს, თითქოს ლოდები დამალაგეს სხეულს ვგრძნობ თუმცა თითქმის აღარ მტკივა.

  • რა მოხდა? – ვარჩევ ბექას ხმას.
  • ესეთი არაფერი მინახავს, ვიღაც მარაზმატიკმა ბებერმა ხელზე უკბინა ამ იდიოტმა კი ხელის მოჭრა სცადა, მეზობლებს ყვირილის ხმა რომ არ გაეგოთ სისხლისგან დაიცლებოდა. – პასუხობს კაცის აღშფოთებული ხმა.
  • შე იდიოტო – ბექა სკამზე ეხეთქება და ხელზე ხელს მკიდებს. თვალებს ვახელ ვერ ვხვდები რა ხდება პირი მიშრება. ცოცხალი ვარ? თუ ეს ჩემი ჯოჯოხეთია?
  • გამარჯობა – მიღიმის. – აპოკალიფსი არ იქნება დებილო ბიჭო, თუმცა ახლა უკვე ეშივით შეგიძლია ხელზე ბენზოხერხი დაიმაგრო, – ძალდატანებით იცინის ცალ ხელზე დარჩენილი თითებით ვბღუჯავ.
Posted in მოთხრობებისნაირი | Tagged , , , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი

წერილი ქეთის – მზიანი დღიურების გაგრძელება

ჩემი მზიანი დღიურები როგორც ჩანს განახლდება. ახლიდან დავიწყე სინტონზე სიარული. კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები იმაში რომ ძალიან მოქმედებს პერიოდები ჩემზე. თითქოს ერთი და იგივე წიგნს სხვადასხვა დროს კითხულობ და აბსოლუტურად სხვადასხვა ემოციებს იწვევს.

12669729_1241198829230260_63055782_o

წინა ანუ მესამე შეხვედრა:

აღქმის პოზიციები: 

რატომღაც სულ მეგონა რომ არ არსებობდა ადამიანი რომელსაც ვერ გავუგებდი ოდესმე, ჩემდა გასაკვირად ეგეთი დღე დადგა ოდესღაც :დ მაგრამ რატომღაც მჯერა რომ შემიძლია ადამიანების ადგილას წარმოვიდგინო თავი. შემიძლია ობიექტურად შევაფასო სიტუაცია, დამკვირვებლის პოზიციიდან შევხედო საკუთარ თავს.

ვერასდროს ვერავის ვერ ვეუბნები უარს და ეს დროთა განმავლობაში აღვიქვი რომ უარყოფითი თვისებაა :/ როცა არ გცალია როცა უბრალოდ არ გინდა და მაინც აიძულებ შენ თავს გააკეთო რადგან უარი ვერ თქვი დახმარებაზე.. -_-

დისკომფორტს ვგრძობ როცა ადამიანი “გაიძულებს” მისით დაინტერესდე და კითხვები დაუსვა.

12695408_1241199632563513_1961052403_o

ყოველთვის ვცდილობ არ დამეზაროს რაღაცის გაკეთება და ჩემ თავს დავუჩელენჯო ისეტი რამეები რაც არაა კომფორტული, გავაკეთო ისეტი რაღაცები რაც მერიდება მრცხვენია და ასე შემდეგ. თუნდაც ყოველთვის დავიწყო წინადადება სიტყვით “დიახ”.

მესამე შეხვედრაზე განხილულ თემებზე ფაქტობრივად უკვე დიდი ხანია ნაფიქრი მქონდა და შესრულებაშიც მოყვანილი რაღაც ეტაპზე მაინც.

იმხელა ქაოსია ჩემ თავში აზრებსაც კი ვერ ვუყრი თავს და პოსტის დასაწყისში სწორედ ამ პერიოდებზე ვლაპარაკობდი რა მოხდებოდა უფრო წყნარ პერიოდსი რომ მივსულიყავი მზიან სახლში?! არ ვიცი ყოველ შემთხევაში სანამ მივიდოდი დარწმუნებული ვიყავი რომ ამ საფეხურზე ეს ძალიან მჭირდებოდა და ასეც არის, სადღაც მოწყვეტა აზრების დალაგება ისეა წიგნები ტვინში არეული თაროებიც აღარ ჩანს.

რა სასწავლო ამოცანები დავისახე? უფრო მეტი კი უნდა ვთქვა ცხოვრებაში ვიდრე არა. არას თქმას ყოველთვის მოასწრებ და კი ზოგჯერ დაგვიანებულია.

რა მიმაქვს სინტონიდან ყველა შეხვედრის შემდეგ? ახალი აღმოჩენილი ბრმა ზონები :)

tumblr_o1kh9kmU4F1tpqbioo1_500

Posted in მზიანი დღიური | %(count)s კომენტარი

1 დეკემბერი შიდსთან ბრძოლის საერთაშორისო დღეა

o-AIDS-facebook

რა არის სტიგმა? ადამიანის დისკრიმინაცია, გარიყვა საზოგადოებიდან კონკრეტული ნიშნის გამო, როცა ის რაღაცით განსხვავდება სოციუმისგან.

დღევანდელ საზოგადოებაში საკმაოდ ხშირად ვაწყდებით სტიგმას აივ ინფიცირებული ადამიანების მიმართ. სწორედ ამის გამო ერიდებიან აივ დაავადებული ადამიანები ინდეფიცირებას, რადგან ეს თითქოს საფრთხეს ქმნის დანარჩენების მიმართ, სინამდვილეში შიდსი არ გადადის ჩახუტებით, მეგობრობით, კოცნით, ურთიერთობით, მხარში დგომით, ღიმილით. ეს არ არის დამღა! ეს არ არის სირცხვილი!  სწორედ მსგავსი ქმედებებით ვლინდება რა დამოკიდებულე გვაქვს ერთმანეთის მიმართ ადამიანებს.

ადამიანის სტიგმატიზირება არაფრით განსხვავდება სხვა სიძულვილის ენებისგან როგორებიცაა ჰომოფობია თუ რასიზმი.

აივ ინფიცირება არ უნდა იყოს ტაბუ დადებული თემა, არ უნდა იყოს ასოცირებული სიკვდილთან, და რაც უფრო ჩავკეტავთ მას რაც უფრო ნაკლებს ვილაპარაკებთ მასზე მით უფრო რთული იქნება გამოსწორება იმის რისი გადატანაც შეიძლება მოუწიოს დაინფიცირებულ ადამიანს როდესაც ყველაზე მეტად სწორედ საზოგადოების მხარდაჭერა სჭირდება.

სტიგმატიზაციის დასამარცხელბლად აუცილებელია უფრო ხმამაღლა ვილაპარაკოთ შიდსზე, ვიყოთ უფრო თამამები და მამაცები როცა ამბიცია გვაქვს კარგ ადამიანობაზე და ვამბობთ რომ გვინდა სხვისი დახმარება, და ამ დახმარების ჟამს უნებლიედ არ მოვახდინოთ მათი სტიგმატიზირება. მეტი ინფორმაცია მოვიძიოთ შიდსზე  რადგან ბრმა შიში და სიძულვილი არაფერს გვარგებს, ნუ ვიქნებით ფანატიკოსების მსგავსნი რომლებსაც არაფერი გაეგებათ იმის რაც ასე გულით ეზიზღებათ.

მეტი ინფორმაციისთვის მიჰყევით ბმულს 

ასევე შეგიძლიათ იხილოთ: http://geosexmd.com-ის სტატია “ყველაფერი შიდსზე”

ლაშა ქავთარაძის შესანისნავი სტატია: “იცოცხლე და ნება მიეცი იცოცხლოს” 

Posted in კატეგორია აყრილი | Tagged , , , , , , , , , | %(count)s კომენტარი

რა ქვია ისეთ მონატრებას ადამიანთან დალაპარაკება შეხება როცა გინდა ისე რომ გგონია გატყდები. რამდენჯერაც ცუდ ხასიათზე ვარ ან რამე მიჭირს ან ისევ დეპრესია შემომიტევს ხოლმე იმდენჯერ მგონია ნაწილებად ვიშლები და მახსენდება -_-

მახსენდება და მიუხედავად იმისა რომ თავს არასოდეს არავის გამო არაფრის გამო არ მოვიკლავ მაინც დაუოკებელი სურვილი მიჩნდება მივბაძო -_- რაღაცნაირი პარადოქსული შეგრძნებაა არ მინდა თავის მოკვლა მაგრამ მინდა მისნაირად მოვიქცე.

11226931_1157200570963420_4351201820388133563_n

გადავატრიალე დროფ ბოქსი და რატომღაც მახსოვდა რომ სხვა ფოტოებიც გვქონდა მაგრამ ვერაფერი ვიპოვე. საშინლად მენატრება ჯანდაბა ჯანდაბა! მესიჯები წამეშალა ტელეფონიდან მისი, არადა ვინახავდი ჯერ ვერ ვკითხულობდი არ შემეძლო და სანამ წავიკითხავდი წამეშალა :/

12066068_1168925766457567_5280987850939790205_n

25 აგვისტოს ამ სქრინის გარდა არაფერი დარჩა.. ფეისბუქზე ვერ ვკითხულობ ჩვენს ჩატს, დღეს პირველად გავბედე რომ ფრედშიფი მენახა, რამდენ თბილ რაღაცებს ვეუბნებოდით ერთმანეთს. კიდევ კარგი რომ მილიონჯერ მითქვამს მისთვის მიყვარხარ მაგრამ ბოლოს საშინელი მეგობარი ვიყავი.

იმედია მაპატიებს ოდესმე იმიტომ რომ სიგიჟემდე მიყვარს და საშინლად მენატრება. ჩემი მთვარე ჩემი საყვარელი პოზიტიური ბიჭი <3 რომელსაც დედამიწაზე არაფერი რომ არ დარჩენილიყო ყოოოველთვის შეეძლო ჩემი გაცინება

Posted in კატეგორია აყრილი | დატოვე კომენტარი

წვიმს ლერა ლინნის თავზე ^_^

რომ უსმენ და თან

tumblr_nteoadD1UO1u84dnlo1_500

მუსიკის პარალელურად წვიმის ხმები მაქვს ჩართული, გიცდია? (წვიმის ხმა)

აცილებლად სცადე თუ ჩემსავით გიყვარს წვიმა, თუ ჩემსავით სიცოცხლის ხალისი გიბრუნდება მოღრუბლულ ამინდებში ^_^

სასიამოვნოდ სევდიან ხასიათზე რომ ხარ :დ სიამოვნებისგან გული რომ გიჩქარდება რაღაცნაირად რომ ღელავ ^_^ უცებ რომ გინდება ძალიან რამე კარგი გააკეთო :>

Posted in კატეგორია აყრილი, უსათაურო | Tagged , | %(count)s კომენტარი

იქნებების სერიიდან

tumblr_mzuz832ojI1t5awo9o1_500

შენ ხარ ადამიანი რომელზეც სხვა ადამიანებზე უჩნდება დამოკიდებულებები? ისევე როგორც ყავაზე სიგარეტზე ან თუნდაც სერიალებზე :)

მგონი ერთადერთი რაზეც დამოკიდებულება ვერ მოვიშალე ადამიანებია. ვეჯაჭვები ემოციურად როცა აღარ არიან ძალიან მიჭირს, ისევე როგორც იმ სიტუაციაში ყოფნა სადაც ყველა ეწევა როცა შენ რამდენიმე დღის დანებებული გაქვს თავი. წარმოიდგინეთ რომ მაგალითად ყოველ დღე შედიხართ ერთი და იმავე მაღაზიაში სადაც ერთი და იგივე გამყიდველი ერთი და იგივე სიგარეტს გაძლევთ და უცებ ერთ დღესაც იმ მაღაზიის ნაცვლად არაფერი აღარ გხვდებათ მაგრამ სახლიდან გამოსვლის წინ ინერციით მაინც იქით მიდიხართ სადაც ამდენი ხანი დადიოდით. ანდაც ბიჭი რომელიც ყოველ დილას გწერთ უცებ აღარ მოგწერთ. შეიძლება დღის ბოლომდე გაგიჭირდეთ გაცნობიერება რა გაწუხებთ და უცებ უი ბლინ რატომ არ მომწერა დღეს? პრობლემას ეგრევე საკუთარ თავში ეძებთ. რამე ხომ არ ვაწყენინე?

tumblr_nb2nof4GQr1s85u2fo1_500

ამ ბოლო დროს ვაცნობიერებ რომ ასაკის მეშინია. არ ვიცი სად ვიქნები ან როგორ 4 წლის შემდეგ მაგალითად როცა 30 წლის გავხდები. ჩემი თავი ცოტა დაკარგული ადამიანი მგონია თითქოს ჰაერში ვარ გამოკიდებული.

რაღაცნაირად მინდა ამოვთქვა ის რაც დაგროვილი მაქვს – ის რომ ადამიანები სხვანაირად მხედავენ, ის რომ აქედან გამომდინარე მეც ვიცვლები თითქოს. ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ გავიზარდე. ის რაღაცები რაც ახლა ჩემ ცხოვრებაში ხდება ერთი წლის წინ ალბათ სახეს ამახევდა და იმაზე უარეს დეპრესიაში ვიქნებოდი ვიდრე რამდენიმე წლის წინ უნივერსიტეტს თავი რომ დავანებე და 2 წელი სახლში ჩავჯექი.

მილიონი გათენებული ღამის სერიალების თვითგვემის ამარა.

ან იქნებ ყველაფერი გამოსწორებადია, იქნებ მაინც ყველაფერი კარგად იყოს. იქნებ 4 წლის შემდეგ არც ისეთი დაკარგული არ ვიყო, ან იქნებ ადამიანები იცვლებიან, იქნებ ღირს ბოლომდე ჩავეჭიდო ამ აზრს. ის რაც ითქვა ის რაც მოხდა ის რაც ალბათ მოხდება კიდევ უკან ვეღარ დავაბრუნებთ ვერც მე ვერც სხვები. იქნებ ხანდახან მართლა ჯობია კატა ამოთხარო. 

tumblr_mudtz15Rve1r70le6o1_500

ჩემი პირადი ცხოვრება აბსოლუტურად არანაირ ლოგიკას არ მიყვება, სრული დომხალია, დაახლოებით იგივე სიტუაციაა მუდმივად არეულ სახლს რომ ეჩვევი და ბოლოს შენთვის წესრიგია თითქოს. საკმარია ვინმემ დაალაგოს რომ ვერც ერთ ნივთს ვეღარ პოულობ.

ერთადერთი თემა რომელსაც ჩემი ოპტიმიზმიც კი ვერ წვდება რილეიშენშიფებია, მაგრამ რომ ვფიქრობ მინდა კი? იქნებ სინამდვილეში იმიტომ არ გამოდის არასდროს არაფერი რომ არ მინდა და პრობლემა სწორედ ჩემშია.

რეალობის აღქმას ვკარგავ ძილბურანში ვარ თითქოს. ხანდახან ვფიქრობ იქნებ მართლა დამესიზმრათქო ყველაფერი :დ განსაკუთრებით მაშინ როცა რაღაც გაზიარება გინდება და მერე უცებ გეცინება შენ თავზე.

საშიშად მკიდია მიმდინარე მოვლენები ამავდროულად -_- წტფ ვერ გავიგე ჩემ ტვინს რა ჯანდაბა უნდა რამდენადაც განვიცდი იმდენად მკიდია :|

იმჰო ყველაფერი ბევრად უფრო მარტივია ვიდრე გვგონია. რაც დასაკარგია იკარგება რაც არა პირიქით ახალ აღმოჩენებს გვაკეთებინებს ^_^

ყოველ შემთხვევაში ერთი რაც დანამდვილებით ვიცი ისაა, რომ კარმა არ არსებობს! 

tumblr_nslfd8vCDG1u117t6o1_500

Posted in კატეგორია აყრილი | Tagged , , , , , , | 4 Comments

wish u luck ანუ ნახვამდის

Photos of Strange Places for Stories Abandoned Library with Trees Inside

ხშირად ვფიქრობ რომ არა ჩემი ოპტიმიზმი ალბათ ბევრად უფრო რთული იქნებოდა ჩემი ყოველდღიური ამბები ვიდრე არის. სულ ვამბობ, რომ ცუდი რაღაცები შემდეგში მოსახდენი კარგი რამეებისთვის ხდება რომ ბუნებამ დააბალანსოს და ბედნიერებისგან არ მოვკვდეთ ალბათ :დ

რა ხდება მაშინ როცა ერთი თვის განმავლობაში ორჯერ გრძნობ მიტოვებულის პოზიციაში თავს? :დ

ძალიან უცნაური კანონზომიერებები არსებობს ცხოვრებაში აი მაგალითად ყოველთვის ასე ხდება რაც უფრო უდიერი დამოკიდებულება გაქვს თითქოს რიგ საკითხთა მიმართ მით უფრო კარგად გამოდის ყველაფერი. ჩემ ახლანდელ სამსახურში როცა დავიწყე მუშაობა თავიდან ძალიან დაძაბული ვიყავი, ვერ ვადაპტირდი მოცემულ სიტუაციასთან, რამდენიმე ხნის შემდეგ როცა ნელ-ნელა მოვეშვი ყველაფერი კარგად წავიდა. თუმცა სიტყვა “უდიერი” ალბათ მთლად შესაბამისი არაა. ასევეა ურთიერთობებიც თითქოს რაც უფრო აგდებულად ექცევი ადამიანს ან რაც უფრო ინდიფერენტული ხარ მის მიმართ უფრო გეწეპება. არ ვიცი ამას რა ქვია ალბათ იმის შიში რომ იქეთ დაშორდები? იქეთ ექნება მიტოვებულის გრძნობა? რამდენიმე ხნის წინ თუ მკითხავდით გეტყოდით, რომ ურთიერთობის დასასრულს სულაც არაა აუცილებელი იყოს ვინმე მთავარ როლში მიტოვებული თუ ის ვინც მიატოვა. ახლა ვფიქრობ რომ ვცდებოდი ეგ იგივეა აირჩიო რომელი გინდა იყო მსხვერპლი თუ მოძალადე. ვინც უღალატა თუ ვისაც უღალატეს.

მე ადამიანების იმ რიცხვს მივეკუთვნები ვინც ვერასდროს სწავლობს არათუ სხვის არამედ თავის შეცდომებზეც. მილიონჯერ შემიძლია შემიყვარდეს კაცი რომელელთან ურთიერთობის ჩანასახშივე ვიცი როგორ დამთავრდება ეს ყოველივე. მილიონჯერ შემიძლია შანსი მივცე ჩემთვის არასწორ ადამიანს თუ ურთიერთობას. ალტრუიზმის ზეიმი მაქვს :დ

თითქოს ორივე მხარემ ერთმანეთი დავაკომპლექსეთ, როცა ბიჭს ეუბნები რაღაცას პირდაპირ, ეს გოგოსგან ისეთი დაუჯერებელი გახდა რომ ეგრევე ქვეტექსტების ძებნას იწყებს, ასევეა გოგოების შემთხვევაშიც მაგრამ აქ კიდე სხვა პრობლემაცაა გოგოების ოვერსინქერობის ამბავში :დ

განვიხილავთ ყველა მის ქცევას, როგორ გამოგვხედა რა ტონით გვიპასუხა რამდენი სიტყვა მოგვწერა და რამდენი წუთით დააგვიანა პასუხი. გვავიწყდება რომ “ხანდახან სიგარა უბრალოდ სიგარაა სხვა არაფერი”.

რატომ არის რომ ის რაც წესით და რიგირთ უნდა იყოს მარტივი სასიამოვნო, ვართულებთ ათას ქარაგმას ვუძებნით, რატომ არ შეგვიძლია უბრალოდ ვიყოთ და მეტი არაფერი.

რა ჯანდაბად გვჭირდება ყოველდღიური დრამები ცხოვრებაში.

დავიღალე ურთიერთობის განხილვებით იმიაზე ფიქრით რატომ მიდიან კაცები უმიზეზოდ ან მათთვის მიზეზიანად. რატომ უნდა ვაკონტროლო ყველა სიტყვა და მოქმედება რატომ არ უნდა ვიყო თბილი მაშინ როცა მინდა რომ ვიყო. რატომ უნდა ვუთხრა მომენატრე წელიწადში ერთხელაც არა იმის გამო რომ შეშფოთებულს ბედ თრიფი არ დაემართოს თითქოს სტენკა-აპოკალიფსი დაიწყო და ეგრევე დისტანცია არ დაიჭიროს. ნუ კაი გასაგებია რომ არსებობენ ისტერიჩკა ქალები მსხვერპლებად რომ მოაქვთ თავი, თავის მოკვლით იმუქრებიან, ყასიდად იჭრიან ვენებს ან სახლისთვის ცეცხლის მოკიდებით იმუქრებიან თუ არ ნახავ.

მთავარი კი ის არის რომ არც ერთი კაცის წასვლის შემდეგ არ მთავრდება არაფერი, ყველაფერი რიგზეა :დ არც ჯანდაბამდე არ ჰქონიათ გზა დაე იყვნენ.

თუ ვინმე ბიჭი კითხულობს ამ პოსტს (თუ საერთოდ კითხულობს ვინმე) ჩემი რჩევა იქნება ნუ დაშორდებით გოგოებს მესიჯით, ფეისბუქით, ნუ გაუზავნით მტრედით წერილს დასაშორებლად, ნურც დეპეშას და ა.შ. ნუ შეგეშინდებათ ისტერიკების და ტირილის ან ნუ გექნებათ ისეთ ქალებთან ურთიერთობა ვინც აგონიაში ჩავარდება დაშორების შემთხვევაში. ნუ იქცევით უკანასკნელი ნაბიჭვრებივით როცა დაშორება გინდათ უბრალოდ თქვით და წადით. ნუ გადააგდებთ ტელეფონებს ოკეანეში თუ არ გინდათ ზარს უპასუხოთ.

ბოლოს და ბოლოს ყველაფერი უკეთესობისთვის ხდება ^_^

Posted in კატეგორია აყრილი | 12 Comments

სერიიდან უსათაურო

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

რა უცნაურია ძალიან ბევრი რაღაცის დაწერა რომ გინდა და მოემზადები თუ არა იმ წამსვე გავიწყდება ყველაფერი. სიტყვების თამაშს ჰგავს, კონკრეტულ ასოზე რომ გინდა ბევრი სიტყვის გახსენება და ყველა საგანი ქრება მეხსიერებიდან.

მიყვარს ჩემი ბლოგი არ მინდა რომ მოკვდეს. რამდენიმე ხნის წინ ვინჩესტერი გარდაიცვალა, თან წაიღო ყველაფერი რაც ოდესმე გადამიღია. ბავშვობის ვიდეოები, ფოტოები, ნაწერები. დეიდაჩემის ფილმები მისი ნამუშევრები. ჩემი ნამუშევრები. მოკლედ ჩემი მეხსიერების პატრონს ალბათ თავი უნდა მოეკლა რადგან რამდენიმე წელიწადში ალბათ ისიც დამავიწყდება 20 წლამდე თუ მიცხოვრია. იმ დღეს ფბზე რაღაც ძველ სტატუს წავაწყდი ჩემსას რა მოხდებოდა ჩემი დ დისკი რომ დაფორმატებულიყო, მეწერა რომ მკიდია და ჯანდაბამდე გზა ჰქონიათქო :დ

ეგრეც აღმოჩნდა ოდნავადაც არ განმიცდია. თითქოს სადღაც შორს გული დამწყდა მაგრამ მართლა ჯანდაბამდე გზა ჰქონია მოგონებებს რომლებიც არაფერში მარგია. მამაჩემი არ მახსოვს და ახლა სკოლის ექსკურსიებზე დავიწყვიტავ გულს :დდდდ

Sofia-Monsters__880

ბტწ მარტო ვცხოვრობ, ნუ მარტო რა ფლეთმეითებთან ერთად. უკვე თითქმის ორი წელია. არც ისეთი შემგუებელი ვყოფილვარ როგორიც მეგონა ბევრი რამე მიწუხებს გულს საათის წიკწიკივით მოქმედებს ჩაბნელებულ ოთახში დასაძინებლად რომ ხარ გამზადებული, ბოლოს დგები და იმის ნაცვლად უბრალოდ მშვიდად ამოიღო ელემენტი და ძილს მიეცე ადგები და კედელს შემოალეწავ დედამოტყნულ საათს რომელიც ჩაქუჩივით გირაკუნებს თავში.

წეღან ვიღაცის ქონვერსეიშენს ვეძებდი ჩატში და იმ სიტყვაზე გოგასთან ქონვერსეიშენი ამოაგდო სადღაც თავში რატომღაც. წელს შევხედე და 2012 ბლინ :ო უკვე გავიდა მთელი სამი წელი არადა თითქოს აგერ ახლა იყო :დ ვფიქრობდი რა მალე გადის ემოციები ადამიანის მიმართქო და თურმე რა მალე :დ

აააააააააააააააააააააააააააააა რილეიშენშიფები :დ რ-ზე რაც  იწყება მგონი არაფრის გაგონება აღარ მინდა :დ რკინა, რკო, რიყე, რებუსი მეტ სიტყვას ვერ ვიხსენებ :დ

ხანდახან მგონია რომ ჰაერში ვკიდივარ ყველა პონტში, პირადში, სამსახურში, სახლშიც კი ჰაერში ვარ რადგან უცებ ბახ და აღარ მაქვს ფული რითიც ქირას გადავიხდი :დ არა ვტყუი ხანდახან არ მაქვს სულ მგონია ეგრე ;დ რაღაცნაირი დაკარგული ადამიანი ვართქო ვფიქრობ ხოლმე ხანდახან მაგრამ ალბათ განწყობის ამბავიცაა.

Posted in უსათაურო | %(count)s კომენტარი

არანამდვილი ამბავი

ჩემებისგან გამოვედი და სახლისკენ გავემართე, გაჩერებაზე 20 წუთის დგომის მერე მივხვდი, რომ არც მარშრუტკის იმედი არ უნდა მქონოდა და არც ავტობუსის თუმცა ლოდინის დრო მენანებოდა. ფეხით წამოვედი, შიგადაშიგ უკან ვიყურებოდი იქნებ გამიმართლოსმეთქი. დედაჩემის გამოტანებული კომპოტები ხელებს მაწყვეტდა, ყველა სიკეთესთან ერთად ფეხი ამტკივდა. დალახვროს ეშმაკმა რამდენი წელი უნდა მახსენებდეს ეს ოხერი ფეხი თავს  საუკუნის წინ მოვიტეხე.

ათი წუთის სიარულის და უკან ცქერის მერე მანქანა წამომეწია, აუ დაიწყო გავიფიქრე და ფანჯრის შუშაც ჩამოიწია. საით? გამომძახა ხალისიანმა ხმამ, მანქანიდან გულღია სახე მიყურებდა, შევჭოჭმანდი, მაგრამ მაინც გავუღიმე და სახლშითქო გავძახე.

– თუ მესამეში მიდიხარ გაგიყოლებ…

სხვა დროს ალბათ არც გავჩერდებოდი მითუმეტეს არასოდეს ჩავმჯდარვარ უცხო ადამიანის მანქანაში. არ არსებობს ქუჩაში გვიან აღმოვჩნდე და მანქანამ არ გააჩეროს, ვიღაც ბიძერი მრავალმნიშვნელოვანი მზერით გეპატიჟება ტყავის სალონში და გთავაზობს ადგილამდე მიყვანას, მაგრამ ეს რაღაც სხვა შემთხვევა იყო მისი გარეგნობა არანაირ უნდობლობას არ იწვევდა სულ დამავიწყდა რომ პირველ შთაბეჭდილებას არ უნდა ვენდო გულში გამეცინა ამ დაუწერელი კანონისთვის არასდროს დამიჯერებია.

ყოყმანი რომ შემატყო არ ვიკბინებიო მითხრა სიცილით. წარმოვდგინე უზარმაზარი კიბეები რომლებიც უნდა ამევლო სადაც უამრავი ქუჩის ძაღლი მელოდა ან შორი გზა უნდა გამევლო და შინ მშვიდობით თუმცა ალბათ ოთხით მომიწევდა ბოლოს აბობღება სახლში. მოკლედ დრო არ ითმენდა მთელი ღამე ხომ არ ვიდგებოდი საკუთარი თავი გავლანძღე რომ ბანკომატიდან ფულის გამოტანა დამავიწყდა და მანქანაში ჩავჯექი, ჩემი კომპოტები ფეხებთან ჩავდგი და ღვედი შევიკარი. ჩემი თანამგზავრი არც ისეთი მხიარული აღმოჩნდა როგორც გარედან ჩანდა მთელი გზა ხმა არ ამოუღია, რამდენჯერმე ვცადე საუბარი გამება მაგრამ უშედეგოდ რაღა ეს და რაღა უჟმური ტაქსისტი როცა ლაპარაკის საღერღელი გაქვს აშლილი მაშინ აღმოჩნდებიან ხოლმე მდუმარეები, რომელიც იმასაც არ მოგიყვება როგორ მუშაობდა პოლიციაში 25 წელიწადი. პოლიცია… ფიქრების ჯაჭვმა სადარბაზოსთან გაკეთებულ განცხადებების სტენდამდე მიმიყვანა სადაც ყოველ კვირა ემატებოდა ახალგაზრდა ქალების ფოტოები წარწერით “დაკარგულია”. რა სასაცილო იქნება თუ ჩემი გულღია სახიანი ბიჭი მანიაკი აღმოჩნდება, ჩემი უიღბლო კვირის არაჩვეულებრივი დასარული.

მიყვარს ფილმები ფსიქოპათ მკვლელებზე ხანდახან მესმით კიდეც მათი, ეს იმას არ ნიშნავს რომ ვგულშემატკივრობ უბრალოდ წარმოვიდგენ ხოლმე როგორ ეთამაშები მსხვერპლს როგორ უღვიძებ ნდობას როცა უკვე… ამასობაში ჩემ სახლთან მივედით.

აქ გამიჩერე თუ შეიძლება ვთქვი და ღვედი გავიხსენი, ჩემი პარკი ამოვათრიე მადლობა გადავუხადე და გადმოვედი. ჩაბნელებული სადარბაზოსკენ გავემართე მგონია მომყვება თან უკან მიხედვის მცხვენია, ადამიანმა სიკეთე გააკეთა სახლამდე მომიყვანა მე კი მანიკად წარმოვიდგინე. კიდევ ერთხელ შევავლე თვალი სტენდს რომელზეც ჩემი მეზობელის ფოტო დაუმატებიათ მეოთხე სართულიდან. გული ამიჩქარდა ლიფტის ღილაკამდე სირბილით მივედი და გაცხარებულმა დავაჭირე, ამ დროს გონებას მძიმე ნაბიჯების ხმა მიწვდა, ცოტაც და ალბათ შიშისგან ჩავიკეცები, მაგრამ მახსოვს როგორ აღაგზნებთ მანიაკებს მსხვერპლის ცახცახი. ჩანთაში გასაღებას დავიწყე ძებნა რომელიც დანის მაგივრობასაც კი გაწევს ბასრი პირის გამო და არაადამიანური ხმით ვიყვირე შენი არ მეშინია მეთქი, ლიფტის კარი გაიღო და იქიდან გამოსულმა შუქმა ჩემი მეზობელი ქალის გაოცებული სახე გაანათა, გული გამიხეთქე მითხრა და ლიფტში შევიდა. დარცხვენილი შევყევი და ვითომ ვერ შევნიშნე როგორ დაიტრიალა საჩვენებელი თითი საფეთქელთან.

Posted in მოთხრობებისნაირი | 2 Comments

Note 4 VS note 3 – პრეზენტაცია

9 ოქტომბერს სამსუნგის ერთ-ერთ ფილიალში გაიმართა პრეზენტაცია რომელზეც წარმოდგენილი იყო სამსუნგის ორი ახალი პროდუქტი, ესენი იყო გალაქსი ნოუთ 4 და გალაქსი ალფა.

სიმართლე რომ გითხრათ მე ნოუთ 4-ის “სანახავად” და მისთვის თვალებში ჩასახედად უფრო ვიყავი მისული ჩემ ნოუთ 3 ერთად.

14764590578_55d0e2a4c3_z

გალაქსი ალფა ალბათ მხოლოდ მე არ მაგონებს აიფონს დიზაინით და მიუხედავად იმისა რომ ყოველთვის ანდროიდის მომხმარებელი ვარ და ამ ბოლო დროს ისე დაემთხვა, რომ ბოლო რამდენიმე ტელეფონი სამსუნგისა მქონდა, მაინც არ ვერევი ეფლისტების და ანდოიდშიკების პოლემიკაში, რომელიც საბოლოოდ წყლის ნაყვაში გადადის და ერთმანეთს ვერაფერს უმტკიცებენ, კამათში ჩაურევლად და უდავოდ ანდროიდი მირჩევნია მთელი რიგი მიზეზების გამო.

Note_3_vs_Note_4

რაც შეეხება ნოუთ 4 – სადღაც გულის სიღრმეში ვფიქრობ რატომ არ დავუცადე 4 ან ხომ არ გავყიდო ჩემი 3 და ახალი ვიყიდო :დ თუმცა ამ აზრს მალევე ვუკუაგდებ რადგან ძალიან მიყვარს ჩემი ტელეფონი, ყოველთვის იოლად ვიგერიებ კითხვებს: აუ რამხელაა ეს როგორ დაგაქვს, აუ ტაფაა თუ ტელეფონი და ა.შ.

ვპასუხობ რომ ნოუთი არის თითქმის იდეალური ტელეფონი, არაჩვეულებრივია წიგნების საკითხავად, სახატავად, ფილმების საყურებლად, შესანიშნავი ორგანაიზერია, მილიონი რამ რაშიც ამდენი თვეა ჯერ კიდევ ვერ გავერკვიე, არ შევუწუხებივარ მეხსიერების სიმცირეს და ა.შ. ისეთი გრძნობა მაქვს რომ ტელევიზორიდან დაწყებული ლეპტოპით და ბლოკნოტით დამთავრებული ყველაფერი ერთი “პატარა” გაჯეტით დამაქვს :>

რაც შეეხება ნოუთ 4 მასაც აქვს თავისი უპირატესობები მაგალითად გაუმჯობესებული ფერები, კამერის ხარისხი და ა.შ. რასაც ეგრევე შენიშნავთ როცა მას ხელში დაიჭერთ. მათი შედარება შეგიძლიათ იხილოთ ამ ბმულზე

პრეზენტაციის ფოტოების სანახავად მიყევით ბმულს

Posted in კატეგორია აყრილი | Tagged , , , , , , , , , | დატოვე კომენტარი