აიხედე მაღლა

ადრე როცა რაღაც არ მახსოვდა ბლოგი მახსენებდა ხოლმე :დ
ვერ ვიტან ვამპირებზე ფილმებში დებილები რომ არიან აი ტიპი რომ 1000 ზე მეტი ხნისაა და მაინც იდიოტი როა და არაფერი არ უსწავლია ამდენი ხნის განმავლობაში არც მოთმინება, საერთოდ არაფერი განსაკუთრებული. ეგოცენტრიკი დურები რომ არიან… რა ჯანდაბას აკეთებდა ამდენი წელი :/

მეხსიერებაში ისევ ჩავარდნები მაქვს არ ვიცი კონკრეტულად რას უნდა დავაბრალო ჩემი დეპრესია ალბათ ყველაფერს ერთად რაც ახლა ჩემ თავს ხდება თუმცა მაინც მაქვს ხოლმე გამონათებები რეალობისგან მოწყვეტა როცა ვკითხულობ ან როცა სერიალებს ვუყურებ… ისეთი წიგნის წაკითხვა მინდა რომ ვერ მოვწყდე აი მომენატრა განცდა როცა ტუალეტშიც კი შეგაქვს წიგნი და მის გარდა არსებობას წყვეტს ირგვლივ ყველაფერი, თუნდაც იცოდე რომ “ბოლოს ყველა კვდება” (:დ) მაინც რომ გნუსხავს მოყოლის სტილით..

“ბრძოლის ველის განვრცობა” უელბეკის ყველაზე მეტად მომეწონა,  ელემენტარულმა ნაწილაკებმა ზიზღი მომგვარა თუმცა ალბათ ეგაა მისი მიზანიც… ასე ვიძულებ ხოლმე პერსონაჟებს და მერე ნაწარმოების გახსენებაზეც კი გული მერევა :| მაგალითად ჯაყოს ხინზები ახლაც კი ავიმრიზე როცა ეს სიტყვები დავწერე… იმდენად მძაგს ყველა ადამიანი ჯაყო თეიმურაზი, ყველა… ბრ… მახსოვს როგორი ძრწოლით წავიკითხე მეზიზღებოდნენ ადამიანი ჩემი თავიც. მოკლედ სად წავედი იქ ვიყავი რომ ბრძოლის ველის განვრცობაში გამქრალია ადამიანობა, ინტერნეტმა ჩაგვინაცვლა მეგობრები ადამიანები რომლებიც კვდებიან მყისვე სხვები ანაცვლებენ რობოტებივით ვართ ნაცრისფერები.. აღარ გვწყურია თავგადასავლები… ნაადრევად დაბერებული უმწეო არსებები ვართ რომლებიც ცხოვრებას ვეუბნებით “არას” არსებობას “ალბათს”.

სადღაც დავკარგეთ ემოციები და სიყვარულის შეგრძნება… პატივისცემა და თანაგრძნობა… ვიგებთ ათობით ადამიანის სიკვდილს გავიფიქრებთ კიდევ კარგი მე არ დამემართაო და დავიწყებას მივცემთ ხოლმე…

“დღეს ადამიანები ისეე ხშირად ვეღარ ხვდებიან ერთმანეთს . შეხვედრისას სხვაპასხუპით ლაპარაკობენ ამ მთისასა და იმ ბარისას მიედმოედებიან. ზოგჯერ საქმე პირზე კოცნამდეც მიდის, რა თქმა უნდა, ტელეფონის ნომრებსაც ინიშნავენ, მაგრამ დარეკვაზე ნურას უკაცრავად. თუ მაინც ერთმანეთს გადაურეკეს და შეხვედრაზე შუეთანხმდნენ, წამსვე გრძნობენ, რომ პირველი შეხვედრის სიცხოველეს იმედგაცრუება ენაცვლება.”

როგორ ხარ რას შვები ბლა ბლა ერთი სული გვაქვს მოვწყდეთ ქუჩაში შეხვედრილ ნაცნობებს ჩატის ფანჯრებისკენ მივიჩქარით რომ იქ ვესაუბროთ ადამიანების რადგან იქ თვალებში ყურება არ გვიწევს… გულგრილები ვართ და ინდიფერენტულები. ქუჩაში წაქცეული კაცის დანახვაზე ვასტატუსებთ ნანახს და გზას ვაგრძელებთ… ფასდაკარგული რეალობა… გამუდმებით ფიქრობ რომ აი აი არ უნდა დაემსგავსო მათ არ უნდა გახდე რუხი არ უნდა არ უნდა… ამ ფიქრებში მიდიხარ უზარმაზარი ექსკალატორით დიდ ხორცის მანქანაში ეშვები ტარდები და მერე ბევრი შენნაირი იბეჭდება… თავში 0,1 % რჩება.

რატომ გამახსენდა საერთოდ უელბეკი.

შთამბეჭდავი და ადამიანური უწიპუწებით სავსე ფილმის თუ წიგნის შემდეგ რამდენიმე საათით ფიქრობ რომ უკეთესი ადამიანი გახდე, იესმენობას ვიწყებთ :> სახლში შთაგონებული სახეებით მივშტერებივართ კომპიუტერებს და ვფიქრობთ აი გარეთ რომ გავალ მოხუცს ჩანთის მიტანაში დავეხმარები, წაქცეულს ავაყენებ, პროტესტს გამოვთქვამ არა პროტესტისთვის არამედ იდეისთვის… შემდეგ გავდივართ და აი ახლაც კი როცა მეგობრებთან ერთად ბარში ვზივარ სამივე ჩვენ ჩვენს ნოუთბუქებს ჩავჩერებივართ, მე ნაუშნიკები ყურებში… ლამის გვერდიგვერდ ვისხდეთ და მაინც ჩატში ველაპარაკოთ ერთმანეთს…

რა მოხდება ერთხელაც ყველა დისკი დაფორმატდეს, გაქრეს ფეისბუქი… მე წარმომიდგენია როგორ ვარდებიან ადამიანები პანიკაში და რამდენიმე საათის შემდეგ დგებიან იატაკიდან (:დ) გამოდიან ქუჩაში და უყურებენ ცას სადაც ასი წელია არ აუხედავთ. ელაპარაკებიან პირისპირ ერთმანეთს და ახლიდან სწავლობენ ერთმანეთისთვის თვალებში ყურებას…

Advertisements

About ქეით ალუკარდი

საყოველთაო ნორმირების კულტით გამთბარი –ბიუროკრატი ვარ! როცა მიმითითებენ ჭეშმარიტებაზე, მე თითს ვუყურებ
This entry was posted in კატეგორია აყრილი and tagged , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to აიხედე მაღლა

  1. Fei Bukowski ამბობს:

    მეც როგორ მომენატრა ტუალეტში შესატანი წიგნები :( აი 99 ფრანკივით მსოფლმხედველობას რო თავზე ჩამოგახევს ან მურაკამის რომენაბივით რომ შთაგაგონებს

    Like

  2. როგორ მახსოვს უელბეკის კითხვისას გულის რევის შეგრძნება. სასიამოვნო სიტუაციებსაც ისე ამაზრზენად წერდა.

    Like

  3. CreaTive ამბობს:

    ვაუ შთამბეჭდავი პოსტია მარა ყველა ეგრე მართლა არაა. აი კლასელი მყავს მელი დღე ზის, დასვენებებზე იმეორებს ნასწავლ გაკვეთილებს და ეგაა მთელი განრიგი მისი, არც არავის ელაპარაკება

    Like

დატოვე კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s